YODA: "... But beware of the dark side. Anger, fear, aggression; the dark side of the Force are they... If once you start down the dark path, forever will it dominate your destiny, consume you it will..."

 

Yoda: Ready are you? What know you of ready? For eight hundred years have I trained Jedi. My own counsel will I keep on who is to be trained. A Jedi must have the deepest commitment, the most serious mind. This one a long time have I watched. All his life has he looked away... to the future, to the horizon. Never his mind on where he was. Hmm? What he was doing. Hmph. Adventure. Heh. Excitement. Heh. A Jedi craves not these things. You are reckless. 

Yoda: Stopped they must be; on this all depends. Only a fully trained Jedi Knight, with the Force as his ally, will conquer Vader and his Emperor. If you end your training now - if you choose the quick and easy path as Vader did - you will become an agent of evil. 
Obi-Wan: Patience. 
Luke: And sacrifice Han and Leia? 
Yoda: If you honor what they fight for? Yes. 
Obi-Wan: If you choose to face Vader, you will do it alone. I cannot interfere. 
Luke: I understand. R2? Fire up the converters. 
Obi-Wan: Luke! Don't give in to hate. That leads to the Dark Side. 
Yoda: Strong is Vader. Mind what you have learned. Save you it can. 
Luke: I will. And I'll return, I promise. 

[Luke has seen a vision of Han, Leia and Chewie being tortured in Cloud City] 
Luke: I saw - I saw a city in the clouds. 
Yoda: [nods] Friends you have there. 
Luke: They were in pain... 
Yoda: It is the future you see. 
Luke: The future? 
[pause] 
Luke: Will they die? 
Yoda: [closes his eyes for a moment] Difficult to see. Always in motion is the future. 
Luke: I've got to go to them. 
Yoda: Decide you must, how to serve them best. If you leave now, help them you could; but you would destroy all for which they have fought, and suffered. 

[Luke can't levitate his X-Wing out of the bog] 
Luke: I can't. It's too big. 
Yoda: Size matters not. Look at me. Judge me by my size, do you? Hmm? Hmm. And well you should not. For my ally is the Force, and a powerful ally it is. Life creates it, makes it grow. Its energy surrounds us and binds us. Luminous beings are we, not this crude matter. You must feel the Force around you; here, between you, me, the tree, the rock, everywhere, yes. Even between the land and the ship. 

[Yoda tries to convince Luke not to leave] 
Yoda: You must not go! 
Luke: But Han and Leia will die if I don't. 
[Obi-Wan's Force-spirit suddenly appears] 
Obi-Wan: You don't know that. Even Yoda cannot see their fate. 
Luke: But I can help them! I feel the Force! 
Obi-Wan: But you cannot control it. This is a dangerous time for you, when you will be tempted by the Dark Side of the Force. 

Yoda: Control, control, you must learn control! 



Yoda: Why wish you become Jedi? 
Luke: Well, mostly because of my father, I guess. 
Yoda: Ahh... father. Powerful Jedi was he. Powerful Jedi. 
Luke: [suspcious] Oh, come on! How can you know my father? You don't even know who I am. Oh, I don't even know what I'm doing here! We're wasting our time! 
Yoda: [Looking away from Luke] I cannot teach him. The boy has no patience. 
Obi-Wan: [voice-over] He will learn patience. 
Yoda: Much anger in him... like his father. 
Obi-Wan: [voice] Was I any different when you taught me? 

Yoda: Yes, run! Yes, a Jedi's strength flows from the Force. But beware of the dark side. Anger, fear, aggression; the dark side of the Force are they. Easily they flow, quick to join you in a fight. If once you start down the dark path, forever will it dominate your destiny, consume you it will, as it did Obi-Wan's apprentice. 

Η Αυτοκρατορία αντεπιτίθεται (1980)

Κρίσιμη μάζα, Ακασικά Αρχεία και Μορφογενετικά Πεδία (1)

Εκεί που κρύβονται το μέλλον και οι σκέψεις ! Αναρωτηθήκατε ποτέ τί απέγιναν οι σκέψεις σας ή από πού σας ήρθε μια φαεινή ιδέα; Οι αρχαίες μυστικές παραδόσεις μιλούν για τα «Ακασικά Αρχεία» και οι σύγχρονες έρευνες επιβεβαιώνουν ότι τίποτα δεν χάνεται στο σύμπαν...

Το Πείραμα

Τα πιθηκάκια ζούσαν στο φυσικό τους περιβάλλον υπό τη στενή παρακολούθηση κάποιων επιστημόνων που συχνά τα τάιζαν με τον αγαπημένο τους μεζέ: νόστιμες γλυκοπατάτες. Μια  μέρα, κάποιες γλυκοπατάτες κύλησαν στα ρηχά νερά ενός κοντινού ποταμού και σιγά-σιγά ξεπλύθηκαν. Ένα πιθηκάκι αποφάσισε να φάει αυτές τις ξεπλυμένες γλυκοπατάτες, που προφανώς τις βρήκε καλύτερες, γιατί και την άλλη μέρα πήγε μόνο του και τις ξέπλυνε. καθώς οι μέρες κυλούσαν, κάποια από τα νεαρότερα μέλη της φυλής αποφάσισαν να ακολουθήσουν το παράδειγμά του. Τελικά, ύστερα από ένα διάστημα, ολόκληρος ο  πληθυσμός των πιθήκων πήγαινε στο ποτάμι και ξέπλενε τις γλυκοπατάτες του. Οι επιστήμονες εντυπωσιάστηκαν, αλλά η έκπληξή τους έγινε τεράστια επιστημονική απορία, όταν πληροφορήθηκαν πως την ίδια περίοδο κι ένας άλλος πληθυσμός πιθήκων, σε ένα εντελώς απομακρυσμένο νησί άρχισε επίσης να πλένει τις πατάτες του.

Τι σήμαινε αυτό; Πώς είχε γενικευτεί η συνήθεια στον ντόπιο πληθυσμό πιθήκων και πως μεταφέρθηκε στο απομακρυσμένο νησί; Οι επιστήμονες άρχισαν εντατικές έρευνες και πειράματα και διαπίστωσαν έκπληκτοι, πως για την καθολική εξάπλωση της νέας συνήθειας έπαιζε καθοριστικό ρόλο ο αριθμός των πιθήκων που την είχαν υιοθετήσει πρώτοι. Όπως αποκαλύφθηκε, ύστερα από πολλές μελέτες, μαθηματικούς υπολογισμούς και πειράματα, αν ένας απολύτως συγκεκριμένος αριθμός μελών μιας ομάδας – είτε σ’ αυτήν ανήκουν ζώα, είτε άνθρωποι – υιοθετήσει μια νέα συνήθεια, τότε αυτή εξαπλώνεται αστραπιαία σε όλα τα μέλη της ομάδας.

Τα Ακασικά Αρχεία

Το μυστικό βρίσκεται στην «κρίσιμη μάζα», δηλαδή στον αριθμό των πρωτοπόρων. όταν αυτός ο αριθμός συμπληρωθεί, τότε λες κι ανοίγει ο δρόμος για όλους τους υπόλοιπους και η νέα συνήθεια γενικεύεται. τα μυστηριώδη «Ακασικά Αρχεία» … Με ποιο τρόπο όμως μεταβιβάζεται η πληροφορία και η συνήθεια στους κατοίκους άλλων περιοχών, όπως συνέβη με τους πιθήκους;; Σ’ αυτό το ερώτημα έρχεται να απαντήσει μια γοητευτική θεωρία που υποστηρίζει πως όλοι είμαστε συνδεδεμένοι με ένα αόρατο πεδίο μέσα στο οποίο καταγράφονται τα πάντα, όλα όσα υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρξουν.

Πρόκειται για ένα συμπαντικό αρχείο ή ένα θησαυροφυλάκιο μνήμης που μέσα του περιέχονται όλες οι πληροφορίες για όσα συμβαίνουν στο σύμπαν. Σας φαίνεται παράξενο αυτό; Κι όμως, αυτή ακριβώς είναι η θεωρία του διάσημου βιολόγου του Κέμπριτζ, Ρούπερτ Σέλντρεϊκ, που ξεσήκωσε σάλο στην επιστημονική κοινότητα. Σύμφωνα με αυτήν, όλες οι πληροφορίες – είτε αυτές αφορούν γεγονότα και ιδέες, είτε συνήθειες, συναισθήματα, μορφές ή γαλαξίες και τη δομή του DNA  - είναι αποθηκευμένες σε ένα πεδίο που, όπως το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο, βρίσκεται παντού. Έτσι, τίποτε δεν χάνεται στο σύμπαν, ούτε ακόμα κι αν «πεθάνει». Μπορεί να μετατραπεί από ύλη σε ενέργεια, αλλά δεν θα χαθεί. Το ίδιο ισχύει και για τις σκέψεις μας. εμείς μπορεί να τις αντιλαμβανόμαστε σαν κάτι φευγαλέο και εφήμερο, όμως, έχετε αναρωτηθεί, αλήθεια, πού πάει κάθε σκέψη που κάνουμε όταν παύουμε να τη σκεφτόμαστε;; Χάνετε άραγε ή μήπως καταγράφεται κάπου;; Κι οι πράξεις και τα έργα μας, ολόκληρο το παρελθόν μας, κατοικεί μόνο στη μνήμη μας ή μήπως είναι επίσης καταγεγραμμένο κάπου στο σύμπαν;

Για τον Ρούπερτ Σελντρεϊκ, αλλά και για την αρχαία φιλοσοφική και μεταφυσική σκέψη οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα ήταν σαφείς: Τα πάντα, όλα όσα έγιναν και ειπώθηκαν, ακόμα κι όσα σχηματίσθηκαν ως σκέψεις ή επιθυμίες μέσα στο νου των ανθρώπων όλων των εποχών, καταγράφονται συνεχώς σε ένα είδος συμπαντικού αιθερικού αρχείου, στο οποίο η ινδική φιλοσοφία έχει δώσει το όνομα «Ακασικά Αρχεία» !

Υπάρχουν πράγματι αυτά τα αρχεία; Κι αν ναι, πού βρίσκονται;;

Σίγουρα όχι σε κάποιο συγκεκριμένο γεωγραφικό σημείο στη Γη ή κάπου στο Διάστημα, αλλά μάλλον σε έναν αιθερικό και άυλο χώρο, ένα νοητικό πεδίο. Σύμφωνα με τις σχετικές παραδόσεις, οτιδήποτε συμβαίνει στο σύμπαν, από τα υπερσμήνη γαλαξιών έως την ταπεινότερη αμοιβάδα, καταγράφεται σ’ αυτά τα αιθερικά αρχεία, στα οποία καταγράφονται επίσης κι όλες οι σκέψεις όλες οι ιδέες και οι πράξεις μας. Αυτό γίνεται χωρίς να το αντιληφθούν οι περισσότεροι άνθρωποι. Οι μύστες, όμως, και τα ξεχωριστά προικισμένα άτομα μπορούν να επικοινωνούν συνειδητά με αυτά τα συμπαντικά αρχεία και να λαμβάνουν πληροφορίες.

Ο Έντγκαρ Κέισι

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Έντγκαρ Κέισι, ο «κοιμώμενος προφήτης». Ο άνθρωπος αυτός άφησε εποχή στα μέσα του 20^ου αιώνα με τις ξεχωριστές του ικανότητες: Μπορούσε να πέφτει σε ένα είδος αυτοΰπνωσης και να δίνει σωστές απαντήσεις στις πιο απίθανες ερωτήσεις, όπως η προηγούμενη ζωή κάποιου ή τα γεγονότα που έγιναν η αιτία για τον καταποντισμό της Ατλαντίδος. Μπορούσε επίσης να κάνει διάγνωση ασθενειών ακόμα και για πρόσωπα που δεν είχε συναντήσει ποτέ του και να προτείνει απόλυτα αποτελεσματικές θεραπείες στηριγμένες σε βότανα και φυσικές μεθόδους. Κι όμως, ο ίδιος ως άτομο είχε μέτριες γνώσεις. Από πού, λοιπόν, αντλούσε αυτόν τον ανεξάντλητο πλούτο πληροφοριών;; Ακόμα κι εκείνος αναρωτιόταν γι’ αυτό.

Η απάντηση δόθηκε σε μία από αυτές τις αυτοϋπνωτιστικές συνεδρίες του: τις πληροφορίες για το παρελθόν της ανθρωπότητας ή των συγκεκριμένων ανθρώπων που του ζητούσαν βοήθεια, καθώς και τα στοιχεία για τη διάγνωση ασθενειών και την ενδεδειγμένη θεραπεία, τα έπαιρνε όλα από την ίδια πηγή: από τα Ακασικά Αρχεία.

Ο Έντγκαρ Κέισι δεν είναι ο μόνος που είχε επαφή με αυτή τη συμπαντική βιβλιοθήκη πληροφοριών. Όλοι είμαστε συνδεδεμένοι μαζί της, χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Έτσι συνηθίζουμε να λέμε ότι «μας κατέβηκε μια φαεινή ιδέα», χωρίς να αναρωτιόμαστε από πού, αλήθεια, μας κατέβηκε;; Πού υπήρχε;;

Η επικοινωνία με τα Ακασικά Αρχεία εξηγεί επίσης και το γιατί «τα μεγάλα πνεύματα συναντιώνται», δηλαδή τις πρωτότυπες ιδέες μας, που με έκπληξη διαπιστώνουμε ότι τις έχει ταυτόχρονα και κάποιος άλλος.

Το φαινόμενο των Μορφογενετικών Πεδίων

Ο Ρούπερτ Σέλντρεϊκ υποστηρίζει ότι οι ομοειδείς σκέψεις ή πληροφορίες δημιουργούν τα Μορφογενετικά Πεδία, τα οποία δεν είναι  παρά ένα κοινό σημείο μέσα στη μεγάλη δεξαμενή συμπαντικής μνήμης, όπου συγκεντρώνονται οι ομοειδείς πληροφορίες. Έτσι, οι φυσικοί επιστήμονες τροφοδοτούν και τροφοδοτούνται από τα δικά τους ξεχωριστά Μορφογενετικά Πεδία, το ίδιο και οι δάσκαλοι, οι κληρικοί, οι έφηβοι, οι διάφορες φυλές και τα μέλη κάθε οικογένειας: έχουν κι αυτοί τα δικά τους. Αυτό εξηγεί για παράδειγμα, το φαινόμενο του συντονισμού που κάνει δυο ανθρώπους να έχουν την ίδια έμπνευση ταυτόχρονα ή δύο περιοδικά που κυκλοφορούν με παρόμοιο εξώφυλλο την ίδια περίοδο. Έχει συμβεί συχνά επίσης, δύο εφευρέτες να κάνουν την ίδια εφεύρεση, επειδή και οι δύο αναζητούσαν το ίδιο είδος ευρεσιτεχνίας και έτσι είχαν συντονιστεί με το ίδιο Μορφογενετικό Πεδίο, δηλαδή με την ίδια «περιοχή» των αιθερικών αρχείων από όπου άντλησαν την ίδια πληροφορία. θα μπορούσε, επίσης, ο ένας από τους δύο να βγήκε πρώτος τη σχετική πατέντα, αλλά η σκέψη του, που καταγράφηκε στη «συμπαντική βιβλιοθήκη», ήταν πλέον διαθέσιμη σε οποιονδήποτε ήταν στραμμένος προς την ίδια κατεύθυνση. Έτσι, ο δεύτερος εφευρέτης θα μπορούσε να βρει ευκολότερα τη λύση ή και να την πάρει, «κλέβοντας» κατά κάποιον τρόπο, τη σκέψη του συναδέλφου του, χωρίς κανείς από τους δύο να το γνωρίζει. Μάλιστα, μπορεί να βρίσκονται στις δύο άκρες του κόσμου και να αγνοούν πλήρως ο ένας την ύπαρξη του άλλου.

Η «Ιδεόσφαιρα»

 Τα συμπαντικά αρχεία της σκέψης μας που κάνουν το μυαλό μας να συντονίζεται με το νου κάποιου άλλου, περιγράφονται κι από έναν άλλο επιστήμονα, τον Χένρι Ριντ,  καθηγητή Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον των ΗΠΑ, ο οποίος μιλάει για την «Ιδεόσφαιρα», θυμίζοντας λίγο τον κόσμο των ιδεών του Πλάτωνα. Κατά τον Ριντ, η Ιδεόσφαιρα είναι ένα πεδίο καθαρής συνείδησης που υπάρχει παντού στο σύμπαν και το οποίο φιλοξενεί όλες τις ιδέες. Με αυτόν τον χώρο είμαστε όλοι συνδεδεμένοι. Έτσι, όταν μια φαεινή ιδέα «πέφτει» από την Ιδεόσφαιρα και «προσγειώνεται» στο νου ενός ανθρώπου που αναζητάει κάτι σχετικό με το περιεχόμενο της ιδέας αυτής, τότε είναι πολύ πιθανό ότι θα εμφανιστεί και στο νου και κάποιου άλλου που επίσης έχει στραμμένη την προσοχή του προς την ίδια κατεύθυνση. Αυτό το φαινόμενο έχουν υπόψη τους πολλά στελέχη επιχειρήσεων που εφαρμόζουν τον κανόνα: «αν έχεις μια καλή ιδέα, σπεύσε να την υλοποιήσεις χωρίς καθυστέρηση, γιατί αν δεν το κάνεις εσύ, θα σε προλάβει κάποιος άλλος!».

Οι περισσότεροι θα χαρακτήριζαν αυτά τα περιστατικά απλές συμπτώσεις, αλλά δεν είναι. Πρόκειται για συμπαντικούς νόμους και μυστικές συγχρονικότητες που σχετίζονται με τα αιθερικά αρχεία της σκέψης. Φαίνεται ότι κι αυτός ακόμα ο Αϊνστάιν είχε παρόμοιες απόψεις, αφού είπε κάποτε πως, αν δεν είχε αναπτύξει εκείνος τη θεωρία της σχετικότητας, θα το έκανε κάποιος άλλος, γιατί η ιδέα «βρισκόταν στον αέρα».

καλλιόπη

ΟΙ ΗΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΚΑΙ ΣΕ ΠΟΙΟΥΣ ΠΛΑΝΗΤΕΣ ΚΑΙ ΘΕΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΕΣ.

Οι ημέρες της εβδομάδος, πριν αλλοιωθεί από το ισχύον εκκλησιαστικό σύστημα τον 4ο αιώνα, το όνομα και το νόημα τους, ήταν αφιερωμένες από τους Ρωμαίους, (οι οποίοι κράτησαν την Ελληνικήν τους χαρακτηριστική αφιέρωση), στο Ηλιακό πλανητικό μας σύστημα και στους αντίστοιχους θεούς. Έτσι οι σημερινές, κατά το πλείστον αριθμητικές ονομασίες, οι οποίες δεν σημαίνουν τίποτε, είχαν τις ακόλουθες ονομασίες και αφιερώσεις:

ΚΥΡΙΑΚΗ: (Λατινικά dies Solis «ημέρα του Ηλίου»): Αφιερωμένη στον Ήλιο και κατ’ επέκτασιν στον θεό Απόλλωνα.

ΔΕΥΤΕΡΑ: (Λατινικά dies Lunae «ημέρα της Σελήνης»): Αφιερωμένη στην Σελήνη και κατ’ επέκτασιν στην θεά Άρτεμιν.

ΤΡΙΤΗ: (Λατινικά dies Martis «ημέρα του Άρεως»): Αφιερωμένη στον πλανήτη Άρη και κατ’ επέκτασιν στον θεό Άρη.

ΤΕΤΑΡΤΗ: (Λατινικά dies Mercuri «ημέρα του Ερμή»): Αφιερωμένη στον πλανήτη Ερμή και κατ’ επέκτασιν στον θεό Ερμή.

ΠΕΜΠΤΗ: (Λατινικά dies Jovis «ημέρα του Διός»): Αφιερωμένη στον πλανήτη Δία και κατ’ επέκτασιν στον θεό Δία.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ: (Λατινικά dies Veneris «ημέρα της Αφροδίτης»): Αφιερωμένη στον πλανήτη Αφροδίτη και κατ’ επέκτασιν στην θεά Αφροδίτη.

ΣΑΒΒΑΤΟΝ: (Λατινικά dies Saturni «ημέρα του Κρόνου»): Αφιερωμένη στον πλανήτη Κρόνο και κατ’ επέκτασιν στον Κρόνο.

Εξ’ αυτών, το εκκλησιαστικό σύστημα κράτησε εκτός αρίθμησης τις ημέρες του Σαββάτου και της Κυριακής, τις μετονόμασε στα πρώτα χρόνια της επιβολής του χριστιανισμού σε dies Sambati και dies Dominica, και τις αφιέρωσε στους δικούς του θεούς.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΡΟΣΟΣ
(ΜΕΓΙΣΤΙΑΣ)

Περί Ηθικής - Το "δαιμόνιο" του Σωκράτη

Οι θεωρητικές μελέτες των ιδεών της παραδοσιακής μύησης δεν αποσκοπούν απλώς στην απόκτηση πολυμάθειας, ή στην δημιουργία φιλοσόφων και ικανών συζητητών. Η εμβάθυνση στις πνευματικές αλήθειες έχει ως στόχο (έναν από τους πολλούς, γιατί υπάρχουν και άλλοι), την δυνατότητα της ρύθμισης της συμπεριφοράς μας και την τελειοποίησή μας, σε ηθικό επίπεδο. Όταν όμως αναφέρουμε τον όρο «ηθική», καθόλου δεν εννοούμε τους εθιμικούς ηθικούς κανόνες, της εκάστοτε κοινωνίας και της εκάστοτε εποχής. Η πραγματική ηθική είναι μάλλον η υπέρβαση αυτών των μηχανικών κανόνων. Η υπέρβασή τους προς την κατεύθυνση του ανώτερου εαυτού και όχι προς την κατεύθυνση των αχαλίνωτων ενστίκτων,  του χωρίς όρια εγωισμού.

Η «ηθική» της κοινωνίας βασίζεται στην μηχανική τήρηση κανόνων και όσο περισσότερο αυτοί εσωτερικεύονται, τόσο καλύτερα εφαρμόζονται. Αν δεν εσωτερικευτούν αρκετά, υπάρχει και η αστυνομία. Η εσωτερίκευση αυτών των κανόνων δημιουργεί μια «κοινωνικής προέλευσης φωνή της συνείδησης», που επιφυλάσσει τις αντίστοιχες ενοχές στους παραβάτες των επιταγών της.

Η ρήξη με τους κοινωνικούς αυτούς κανόνες είναι η προϋπόθεση για την δημιουργία μιας ευκαιρίας συνειδητής και πραγματικής ηθικής. Ή μιας ευκαιρίας για την ηθική πτώση. Ο πραγματικά ηθικός άνθρωπος ακολουθεί την αληθινή φωνή της συνείδησής του και όχι τα κοινωνικά «πρέπει».

Δεν αποφεύγει όμως τους συμβιβασμούς, διότι έτσι προστατεύεται από πολλές περιττές συγκρούσεις με ανθρώπους χαμηλότερου συνειδησιακού επιπέδου, που αναστατώνονται όταν έρχονται σε επαφή με ταχύτερες δονήσεις. Ειδάλλως τον περιμένει ο σταυρός, ή το κώνειο, γιατί σε θέσεις ισχύος συνήθως βρίσκονται τέτοιοι άνθρωποι και όσοι κινούνται με ταχύτητα στον δρόμο της εξέλιξης, πρέπει να κρατούν την απαραίτητη μυστικότητα, να παίζουν και λίγο «θέατρο», προκειμένου να φυλάξουν τα νώτα τους.

Επειδή ο πραγματικά ηθικός άνθρωπος λειτουργεί συνειδητά, δεν μετανοεί για τις αποφάσεις του, δεν παλινδρομεί ανάμεσα σε διλήμματα, συνεπώς είναι «αδίστακτος», επειδή ακολουθεί τον ανώτερο εαυτό του χωρίς δισταγμούς. Αδίστακτος όμως μπορεί να είναι και ένας εγκληματίας, όταν έχει σβήσει από μέσα του την φωνή της πραγματικής του συνείδησης, ή έστω την εξωτερική ηθική της κοινωνίας, διότι ακολουθεί με την ίδια, ή πολύ συχνά με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα, όχι τον ανώτερο εαυτό του, αλλά το τερατώδες και καταστροφικό εγώ του.

Η μύηση μας διδάσκει τους πρακτικούς τρόπους εξισορρόπησης των διάφορων λειτουργιών του όντος μας. Η ηθική πτώση πάντοτε προκαλείται από μια ανισορροπία μέσα μας. Κάποια ιδιότητα λείπει, ή βρίσκεται σε μεγαλύτερη αναλογία από την απαιτούμενη και αυτό έχει άμεσες συνέπειες στην ποιότητα του χαρακτήρα μας.

Φανταστείτε έναν άνθρωπο πολύ ενεργητικό. Αν δεν το προσέξει αυτό το χαρακτηριστικό, κινδυνεύει να το δει να εκφυλίζεται σε επιθετικότητα. Και η επιθετικότητα αυτή δεν μπορεί παρά να εξυπηρετήσει τον εγωισμό του και την επιβολή σε άλλους των κατώτερων ενστίκτων του. Αν όμως την επιθετικότητα αυτή την «μπολιάσει» με μια ποσότητα ανοχής και επιείκειας, τότε θα την δει να μετατρέπεται ευγενή ενεργητικότητα, καθώς και σε ικανότητα προστασίας του εαυτού του και των συνανθρώπων του.

Ανάμεσα στο ανώτερο εγώ, από την μια πλευρά και στο κατώτερο εγώ των ενστίκτων, αλλά και του εξωτερικού κόσμου - που ασκεί και αυτός μια επιρροή ενισχυτική προς την δράση του κατώτερου εγώ, διότι είναι ο κόσμος της πλάνης και της πτώσης, υπάρχει η συνειδητή προσωπικότητά μας. Εκεί παίζεται το παιχνίδι της ισορροπίας. Όλες οι λειτουργίες πρέπει να είναι ομαλά ανεπτυγμένες και να εκδηλώνουν τις θετικές τους όψεις, ώστε η προσωπικότητά μας να ανακαλύψει το «μαγικό κλειδί», που επιτρέπει το άνοιγμα των πυλών στις ανώτερες επήρειες, αλλά και να δώσει την απαραίτητη σημασία και σεβασμό στις εκκλήσεις για εκπλήρωση, που της απευθύνουν τα κατώτερα ένστικτα, το υποσυνείδητό της και η κοινωνία.

Ο καθημερινός μας εαυτός, η τρέχουσα συνειδητότητά μας, η προσωπικότητά μας, ο χαρακτήρας μας, είναι ο χώρος στον οποίο πρέπει να συναντηθούν οι πνευματικές ακτίνες του ανώτερου εαυτού μας και οι ανάγκες του κατώτερου. Αν καταφέρουμε να τα ισορροπήσουμε όλα αυτά, χωρίς εσωτερικές συγκρούσεις, τότε θα έχουμε επιτύχει την εκδήλωση της πραγματικής ηθικής, η οποία όμως συχνά φαντάζει σαν έλλειψη ηθικής, γιατί δεν συμμορφώνεται προς τους υπάρχοντες κανόνες της εκφυλισμένης κοινωνίας μας. Εξ’ ου και η ανάγκη της τήρησης του κανόνα της μυστικότητας.

Για να μπορέσει να εκδηλωθεί αυτή η ισορροπία, θα πρέπει οι δυνάμεις της προσωπικότητάς  μας να λειτουργούν ομαλά, να έχουν ωριμάσει, να έχουν χειραφετηθεί από την υπνωτική επίδραση της κοινωνίας και των διάφορων «λαμπερών» επιδιώξεών της, διότι τα «πυροτεχνήματα» γοητεύουν μόνο τα παιδιά.

Την ισορροπία αυτή θα την νοιώσουμε να εκδηλώνεται μέσα μας σαν μια αίσθηση, που μπορούμε να την αποκαλέσουμε «φωνή της πραγματική συνείδησής μας», σε αντίθεση με την ψευτοφωνή της συνείδησής μας, που δεν είναι παρά η φωνή των ηθών και των εθίμων, ο φόβος του «τί θα πει ο κόσμος», ή ακόμα χειρότερα, οι μηχανισμοί της αυτοδικαιολόγησής μας.

Η πραγματική λοιπόν φωνή της συνείδησής μας, προερχόμενη από το άνω και εναρμονιζόμενη με μαεστρία με το κάτω, εκδηλώνεται σαν μια «αίσθηση». Δεν είναι ακριβώς συναίσθημα και σίγουρα δεν είναι διανοητικό συμπέρασμα ή οι κανόνες συμπεριφοράς. Εκδηλώνεται μέσα στην «καρδιά» και όχι στον νου. Έχω όμως την αίσθηση και αυτό το λέω με κάποια επιφύλαξη, ότι το σώμα είναι πολύ πιο κοντά στην ακτίνα που κατέρχεται από την «πνευματική καρδιά», από ότι ο νους.

Οι αντιδράσεις του σώματος έχουν μια ασυνήθιστη ειλικρίνεια, ενώ αυτές του νου μπορεί να χαρακτηρίζονται από απίστευτη πανουργία. Όταν δεν συμπαθούμε έναν άνθρωπο το σώμα μας π.χ. θα κάνει μια ασυναίσθητη κίνηση για να απομακρυνθεί από αυτόν, ο νους μας όμως μπορεί να αναπτύξει τις πιο ευφυείς δικαιολογίες που θα τις ζήλευε και ο μεγαλύτερος ψεύτης.

Αν καταφέρουμε να αναπτύξουμε και να εντοπίσουμε μέσα μας την «αίσθηση» αυτή (βρίσκεται στην περιοχή του στήθους και αντιστοιχεί στο Τιφερέτ, που αντιπροσωπεύει την «καρδιά», αντανάκλαση στην καθημερινή μας συνείδηση των επιθυμιών του ανώτερου εαυτού μας), τότε θα έχουμε στη διάθεσή μας ανά πάσα στιγμή έναν ανεκτίμητο σύμβουλο, ένα «δαιμόνιο», παρόμοιο με αυτό του Σωκράτη.

Θαλής 6/8/2007 από την Ιστοσελίδα
Παραδοσιακή Μύηση & Εσωτερισμός

Τί είναι η Ομαδική Ψυχή - "Εγρηγορός"

Ένα «εγρηγορός» (αυτό το οποίο γρηγορεί και επιτηρεί άγρυπνα – ένας φρουρός, ένας βοηθός), είναι ένας ενεργειακός ψυχικός οργανισμός, που συνδέει τα μέλη μιας οποιασδήποτε ομάδας. Είναι η «ομαδική ψυχή» της. Ομαδική ψυχή έχουν τα έθνη, τα πολιτικά κόμματα, οι θρησκείες, οι διάφοροι κοινωνικοί οργανισμοί, ακόμα και οι παρέες των ανθρώπων. Η ομαδική ψυχή, σχηματίζεται από το σύνολο των αισθημάτων, των σκέψεων, των προσδοκιών, των ενεργειών, όλων των μελών μιας ομάδος και καθίσταται η «προστάτιδα θεότητά της». Την προστατεύει από εξωτερικές επιθέσεις, προσελκύει τους ομοϊδεάτες, απωθεί τους αντιπάλους, εμψυχώνει με πάθος και αφοσίωση τα μέλη της. Υπάρχουν στην ιστορία πολλές περιπτώσεις στρατιωτικά και οικονομικά ασθενέστερων λαών που κατόρθωσαν να επικρατήσουν έναντι ισχυροτέρων αντιπάλων, ακριβώς διότι διέθεταν ισχυρότερο εγρηγορός, το οποίο κέρδισε τις μάχες στο αόρατο ενεργειακό επίπεδο, πολύ πριν οι μάχες αυτές δοθούν στον ορατό μας κόσμο. Τα εγρηγορότα είναι ψυχικές ενέργειες και απεικονίζουν την ποιότητα του χαρακτήρα της ομάδας που τα δημιούργησε. Στην ναζιστική Γερμανία, σχηματίστηκε ένα πολύ ισχυρό, αλλά νοσηρό εγρηγορός, που σαν μια επιδημία ψυχικού τύπου, εύκολα επικράτησε απέναντι σε άλλες ηθικά ποιοτικότερες αλλά ασθενέστερες ομαδικές ψυχές. Οι ναζί ήταν παθιασμένοι, αφοσιωμένοι και οπλισμένοι με πολλά «επιχειρήματα». Αυτά τα χαρακτηριστικά ενίσχυαν την ατομική ψυχή του καθενός, η οποία σαν κύτταρο ενός οργανισμού (της ομαδικής ψυχής) συνέβαλε στην οικοδόμηση του ηθικά εκφυλισμένου, αλλά ενεργειακά ισχυρού, ναζιστικού εγρηγορότος. Υπάρχουν μηχανισμοί οι οποίοι μας επιτρέπουν να συνδεθούμε με κάποιο εγρηγορός. Πρέπει αρχικά να ενστερνιστούμε τα ιδανικά και τους στόχους της ομάδας την οποία αυτό επιβλέπει. Αυτό μας συντονίζει ενεργειακά. Επίσης τα εγρηγορότα εκφράζονται με ορισμένα σύμβολα και η απεικόνισή τους στην διάνοια και στα συναισθήματά μας, είναι ένα «κανάλι», ένα «καλώδιο», μέσω του οποίου η δύναμη της συγκεκριμένης ομαδικής ψυχής διοχετεύεται στην ατομική μας ψυχή. Ένα πολύ λεπτό σημείο είναι τι είδους πνεύμα βρίσκεται «πίσω» από την ομαδική ψυχή, αν βρίσκεται κάποιο πραγματικό πνεύμα (κάποια αληθινή ανώτερη αυτοσυνειδητή οντότητα), ή η συγκρότηση της ομάδας είναι μόνο ψυχοσωματική. Μπορούμε να φανταστούμε τις πραγματικά ανώτερες δυνάμεις σαν το Φως που βρίσκεται μέσα σε ένα δωμάτιο. Στους τοίχους του δωματίου υπάρχουν ανοίγματα με συγκεκριμένα συμβολικά σχήματα. Ένα τρίγωνο, η απεικόνιση μιας θεότητας, ένα σύνθετο συμβολικό σχήμα, ίσως ένας αριθμός, κάποια ιδανικά κ.α. Μέσα από τα ανοίγματα αυτά ακτινοβολεί σε μας το Φως που βρίσκεται στο κλειστό δωμάτιο. Αυτά τα ανοίγματα, εμψυχωμένα από τις ενέργειες των ανθρώπων που ασχολούνται μαζί τους και τα πιστεύουν, αλλά ταυτόχρονα εμψυχωμένα και από το εσωτερικό φως, είναι τα εγρηγορότα, ή οι ομαδικές ψυχές και οι άνθρωποι που συνδέονται μαζί τους (επικοινωνώντας με το Φως του δωματίου μέσω αυτών), απαρτίζουν μια ομάδα, μια οικογένεια, ένα σύλλογο, μια θρησκεία, στο υλικό επίπεδο. Αν το εγρηγορός παρακμάσει, ασθενήσει, σβήσει, τότε η αντίστοιχη ομάδα ασθενεί, ή διαλύεται, διότι δεν υπάρχει πλέον η ενέργεια που την ζωογονεί. Και εδώ ερχόμαστε σε ένα μεγάλο θέμα, αυτό της «ψυχικής υγιεινής» ενός έθνους, ή μιας οποιασδήποτε ομάδας. Τα ζητήματα της υγιεινής αυτής εξετάζονται από δύο πλευρές. Από την πλευρά της έντασης της ενέργειας, και από την πλευρά της ποιότητάς της. Όμως μια μελέτη αυτού του είδους, δεν είναι του παρόντος. Όσοι όμως γνωρίζουν πώς να διαχειρίζονται τις δικές τους ψυχικές ενέργειες (γνώση που αποκτάται με την εξάσκηση και δεν την διαθέτουμε μόνο και μόνο επειδή γεννηθήκαμε ή επειδή έχουμε κάποιες μεγάλες ιδέες για το άτομό μας) μπορούν αναλογικά να συμπεράνουν ποια πρέπει για παράδειγμα να είναι η κοινωνική και η προσωπική τους δράση, ώστε να ενισχύσουν και να εξυγιάνουν μια ομαδική ψυχή, στην οποία συμμετέχουν. Όσοι αποφασίζουν να εργαστούν επί του εαυτού τους, συνδεόμενοι με κάποια «παραδοσιακά», ζωντανά εγρηγορότα, που πίσω τους «κρύβεται» το Πνεύμα, και η ενέργεια όλων των ζώντων και αναχωρησάντων συνεργατών και βοηθών, αισθάνονται σαν να έχουν συνδεθεί με μια ηλεκτρική παροχή ρεύματος υψηλής τάσης. Η σύνδεση αυτή δεν είναι συμβολική, αλλά απολύτως πραγματική. Άφθονη ενέργεια τίθεται στην διάθεσή τους και η πρόοδός τους αυξάνει γεωμετρικά. Αρκεί να σεβαστούν ορισμένους κανόνες, ώστε να μην διακοπεί η παροχή, ή για να μην «κεραυνοβοληθούν», λόγω της άγνοιας και της αλαζονείας τους. Σκεφτείτε, αν θελήσουμε με σύνεση να χρησιμοποιήσουμε το ηλεκτρικό ρεύμα, θα έχουμε θετικά αποτελέσματα, αν όμως είμαστε απρόσεκτοι, ή ακόμα χειρότερα, αν με αυτό θελήσουμε να βλάψουμε κάποιον, τότε η «ειμαρμένη» θα μας χτυπήσει αλύπητα, είτε είμαστε ένας μεμονωμένος άνθρωπος, είτε μια οργανωμένη ομάδα, είτε ένα έθνος, είτε ίσως ολόκληρη η ανθρωπότητα. Η ποιότητα ενός εγρηγορότος – ομαδικής ψυχής, εξαρτάται από την ποιότητα των συμμετεχόντων στην ομάδα την οποία αυτό εμψυχώνει και επιβλέπει. Οι ατομικές ψυχές των ανθρώπων είναι, στη συγκεκριμένη περίπτωση, σαν τα κύτταρα ενός οργανισμού, του οργανισμού της ομαδικής ψυχής. Και το κάθε κύτταρο έχει την συμβολή του και την αντίστοιχη ευθύνη για την υγεία του σώματος στο οποίο ανήκει. Ο οργανισμός όμως είναι ισχυρότερος από το μεμονωμένο κύτταρο και το να αντιπαρατεθεί κανείς μετωπικά σε ένα εγρηγορός είναι σαν να «λακτίζει προς κέντρα». Αν «ανοιχτούμε» στις ενέργειες μιας ομαδικής ψυχής, αυτή θα μας κατακλύσει και θα μας παρασύρει στις δικές της επιδιώξεις. Καλύτερα είναι να κρατάμε αποστάσεις και να μην εκτιθέμεθα άσκοπα σε μη ελεγχόμενες από εμάς επιδράσεις. Η συμμετοχή μας σε συνάθροιση ενός όχλου για παράδειγμα, μας εκθέτει στην υποβαθμιστική δύναμη της συγκεκριμένης ομαδικής ψυχής. Ιδίως αν μέσα μας παρουσιαστεί κάποιο ενδιαφέρον για τον λόγο της συνάντησης αυτής και για τα επιχειρήματα, τα συνθήματα και τους στόχους της. Τότε ανοίγει μέσα μας μια «πύλη», συνδεόμαστε ψυχικά με το εν λόγω χαμηλής ποιότητας, αλλά μεγάλης έντασης εγρηγορός και ισοπεδωνόμαστε σαν προσωπικότητες. Αν δεν ενδιαφερθούμε, δεν παρασυρθούμε εσωτερικά, έχουμε ελπίδες να διατηρήσουμε την ακεραιότητα της συνείδησής μας και την ελευθερία της βούλησης, όχι γιατί θα «νικήσουμε» αυτή την ομαδική ψυχή, αλλά γιατί απλώς δεν θα συνδεθούμε καθόλου μαζί της. Η σύνδεση και η επικοινωνία μας με τις ομαδικές ψυχές είναι μια πραγματική τέχνη. Θα συνδεθούμε με κάποιες από αυτές ή όχι; Ποια είναι η ποιότητά τους; Και αν συνδεθούμε, ποια θα είναι η σχέση μας; Μεγάλο μέρος της ελεύθερης βούλησης και της ανεξαρτησίας της προσωπικότητάς μας, εξαρτάται από την στάση μας απέναντι στις ομαδικές ψυχές και η ενσυνείδητη διαχείριση αυτών των καταστάσεων μας καθιστά υπολογίσιμους παράγοντες στην εξέλιξη του ανθρώπινου είδους. Θαλής 26/1/2008 Από την Ιστοσελίδα "Παραδοσιακή Μύηση και Εσωτερισμός"  *Οι πληροφορίες που παρέχονται στο blog αυτό έχουν καθαρά ενημερωτικό χαρακτήρα και δε μπορούν να αντικαταστήσουν τη γνωμάτευση ή την επίσκεψη σε γιατρό ή σε άλλον ειδικό της υγείας.